Nachtbrekers. Tijd voor een persoonlijk verhaal. 

Als je voor het eerst ouder bent geworden, krijg je vrijwel meteen de vraag of je kindje al goed (door) slaapt… herkenbaar? 

Als moeder van 3 kinderen kan ik wel zeggen dat ik de eerste jaren (ja… jaren …) een chronisch slaaptekort heb opgelopen. Gebroken nachten en hele, hele vroege ochtenden om vervolgens ‘gewoon’ naar je werk te gaan. Het resulteerde in een zoektocht naar allerlei manieren om ze in slaap te krijgen en te houden. Van licht inbakeren tot laten huilen, om beurten de nacht bewaken, van tussen-ons-in-slapen naar geruststellen tot slaaptraining (het werkte niet). Tot het moment dat mijn eigen slaap belangrijker werd dan die van onze kinderen. Om zelf overeind te kunnen blijven. 

Het duurde even totdat ik mijn opvatting overboord gooide dat een kind een hele nacht alleen door moet komen. Van wie eigenlijk? Je wil als ouder begrenzen maar ook veiligheid bieden. Dus we pakten het anders aan. En plaatsten een logeerbed(je) op onze eigen slaapkamer. Hoewel mijn man zelfs al overwoog dan maar een familiebed in elkaar te timmeren. Dat hebben we niet gedaan hoor – maar voor sommige gezinnen werkt het!

Het logeerbed was de veilige haven in de nacht. We maakten de afspraak dat er ruimte was om naar boven te komen maar dan wel verder te slapen. We kozen ervoor afgebakend mee te bewegen. Dat was onze route. En zo werden wij ‘s ochtends regelmatig wakker met een kind in het logeerbed terwijl wij heerlijk hadden geslapen. 

En het logeerbed? Dat was na een tijdje zelfs niet meer nodig.